Хармөөг

        Бүх хүмүүс туйлширсан сэтгэлгээтэй. Би тэднээс арай өөр гэж боддог хүмүүс бол бас л нөгөө талруу туйлширчихсан хүмүүс юм. Тэд яагаад энэ хүмүүс.... гэж ирээд л тэдний үзэл бодлыг шүүмжилнэ. Яагаад байж болохгүй гэж хэмээн шинэлэг санаа гаргасан мэт ярина.  Тэгээд энэ ялгааны учрыг бусад хүмүүс өөрийг нь ойлгож чаддагүйтэй холбон тайлбарлана. Гэвч үнэн хэрэгтээ ярьсан шигээ байдаг эсэхийг нь би сайн мэдэхгүй. Тэднийг харахад нэг л тийм зовиуртай, өмнөөс нь биеэ сул тавимаар санагдаад нэг л хэцүү.. хөндүүртэй... 

         Яахавдээ, заримдаа бусадтай ижилхэн байх сайхан шүүдээ. Хүн бүр яг угтаа бол адилгүй байдаг юм. Яг л өчнөөн мянган цасан ширхэг хэзээ ч ижилхэн давтагддаггүй шиг.  Гэхдээ нийгмийн шаардлагаар ижилхэн байх хэрэгтэй үе гардаг. Энэнд л нийцэж чадахгүй ганцаараа байхыг хүсч байгаа бол өөр сэтгэлгээтэй биш өвчтэй хүн гэж би тодорхойлно. Би бол энэ нийгэмдээ бөөрөнхий байх дуртай хүн. Хаашаа ч өнхөрч чадах нь миний давуу тал. Гэхдээ надад хуурамч зан байхгүй. Бүх л ертөнцийг зүрх сэтгэл гэх үнэнч бийрээр зурж чадна. Над шиг хүмүүс олон бий. Тиймдээ ч би бусадтай адил байхаас айдаггүй. Харин өөрийгөө өөр гэж итгэдэг хүнээс сургааль сонсохоор бол жаахан ууралчих гээд л байна. Өдийг хүртэл хөнгөхөн хорвоог хүндрүүлж амьдарч ирсэн  тэднээр өөрийн амьдралын замаа заалгах нь би биш. Надад бусадтай адилхан энгийн байх тэс өөр ертөнц агуулагдаж байдаг болохоор тэр...

             Би өөрийнхөө замаар явсаар, тэр өөрийнхөө замаар явсаар билүүтийн голд учрах нь учирлаа. Би өөрийнхөө замаар өгсөж явсаар ирсэн. Тэр өөрийнхөө замаар уруудаж яваад ирсэн. Тэртээх өндрөөс буух ямар байдгыг би мэдэхгүй чмэдэх ёстой үедээ л мэднэ гэдэгтээ бол итгэдэг. Алгуурхан өгссөөр өгссөөөр л байх замд би дуртай. Учир нь  би нэг замаар дахиж явах дургүй... Би замаараа явсаар тэр замаараа явсаар бидэнд дахиад уулзах газар байж ч болох, байхгүй ч байж болох... Уулзсан ч бай уулзаагүй ч бай бид өөрсдийнхөө замаар явъя. Учир нь би чиний замд бүрэн итгэж өөрийн амьдралаа даатгах цайлган биш ээ...

 "Наранзулын домог" номноос. Найруулагч, өнгөт инээд хамтлагийн жүжигчин Хүрлээгийн найруулгаар хүүхдэд зориулсан зохиомж хэлбэрээр  дэлгэцийн бүтээл болсон билээ.

Эхлэл

Суут, Төгөлдөр, Лхагваа гурав нэг ангийн найзууд. Хэдийгээр Лхагваа нөгөө хоёртойгоо адил баян айлын хүүхэд биш ч гэр ойролцоо, тэгээд ч олон нар тэнгэрт багтдаггүй, олон хаан газарт багтдаггүйн адил эрс тэс болохоороо хоорондоо эвтэй, сайхан найзалдаг билээ. Суут, Төгөлдөр хоёр цэвэрхэн, дэгжин хувцаслаж, ёстой л мөнгөтэй хүний хүүхдүүд шиг үнэтэй зүйлс хэрэглэдэг болохоор үеийн охидууд нь нүд унагаж, жиг жуг ярилцана. Араас нь охидууд их гүйдэг ч харин өөрсдийнх нь сайн болсон охид тэднийг тоодоггүй нь сонин.

1.

Суут үсээ гейлдэж босгоод тольдож зогсоход нь түүний том ах ажлаасаа ирэв.

– За юу байна. Хайчихна вэ? гэсээр толгойг нь илвэл Суут –Та боль л доо! арай гэж үсээ хэвэнд оруулж байхад гэж хэлээд дахиж янзлахаар толь руу очив. Үнэртэй ус түрхэж, угаасан хувцас, пүүзээ өмсөөд гарах гэж байхдаа цамцаа жаахан газар тос болсныг олж хараад:

-Өө толбо болчихсон байна шүү дээ. Лайтай юмаа гэсээр буцаж өрөөндөө ороод цамцаа сольж, түүнд зохицох пүүзээ бас сольж өмсөөд арай гэж гэрээс гарлаа. Охидуудад сайхан харагдах гэсэндээ гангалж, гангалж гарч байгаа нь энэ. Бас болоогүй.. Сүртэй харагдах гэж хөлөө зөөн том том алхаж, хөмсгөө зангидаж явлаа. Сүүлийн үед Суутад нөгөө ангийх нь Сайхнаа гэдэг охин таалагдаад байх болсон ба найзууд нь түүнийг охинд сайн болсон гэж шоолох байх хэмээн санаа зовсондоо наанаа үл тоосон царайлдаг болсон. Гэхдээ л Сайхнаагийн тухай мэдэхийн тулд нууцыг нь баригдуулахгүй байж чадах ганц найз Лхагваатай уулзахаар яваа нь энэ.

Су: -За юутай андаа..(утас дуугарах ) Охидууд нээрээ ядаргаатай юмаа. Залгаад салахгүй юм..(Салгах) Нээрээ манай нөгөө ангид лаг дажгүй охин байдаг юм байна лээ шүү дээ.. Сайхнаа гээд..

Лх: -Аа тийм, яасан чамд таалагдаа юу?

Су: -Надад охид биш ,би л охидод таалагддаг юм, за. Гэхдээ тэр охин дажгүй зантай юм байна лээ.

Лх: -Wow. Яриа өдөөд үзчихсэн үү?.

Су: -Би биш тэр охин өөрөө эхэлж ярьсан юм ,за!!

Лх: - За тийм байхаа.

Нээрээ Төөгөө нэг охинтой үерхэх гэж байгаа гэсэн. Намайг “Тэнгис”-ийн билет хоёрыг аваад ир гээд таксины мөнгө өгөхөөр нь би алхаад, мөнгөөр нь бас нэг билет авчихсан. Эртхэн очиж суугаад ямар охиныг нь харнаа..

Су: -Аа, за за тэрийг чинь би мэдэх юм байна. Тэр чинь ёстой тасархай бүжиглэдэг охин байгаа. Бие мие нь мангар гоё. Бодвол намайг тоогоогүй болохоор Төөгөөтэй үерхэх гэж байгаа биз.хэхэ.

Лх: -Тиймүү, чи мэддэг юм уу.. Өө, за за би яагаад мэдээгүй юм? Тэгвэл өнөө орой ч заавал очих хэрэгтэй юм байна даа..

Су: -За тэгээд баригдаж онигоо болов доо. Нээрээ тэр Сайхнаагийн дугаарыг олоод өгөөч.. Жаахан тоглоодхоё.. за

Лх: -wow, Чи нээрээ сайн болчихсон юмуу?

Су: -За чшш

2.

Лхагваа Суутад Төгөлдөрийн шинэ найз хэн байсан тухай мэдээ дуулгахаар очиход Төгөлдөр Сууттай уулзаад зогсож байв. “Энэ миний найз охин” гэж Сайхнааг танилцуулахад нь Суут юу ч хэлж чадсангүй. Хамгийн сайн найз нь түүнд таалагдсан охинтой хамт байхыг хараад хүнд юмаар цохиулсан юм шиг болсон ч худлаа инээн гар бариад, бардам зан нь дийлж, тэрээр ихэмсэг аргагүй нь араас нь харсан болоод өнгөрөв. Түүний энэ тааламжгүй занг өнөө хоёр ч нэг их анзаарсангүй.

Гэвч тэд найзууд учраас хааяадаа хамтдаа кино үзэж, тоглож, заримдаа хэн нэгнийхээ байрны орчимд уулзан хөгжилтэй зүйл ярилцана. Сайхнаа Суут хоёрын гэр нэг байранд байж таарсан учир заримдаа оройтсон үедээ Төгөлдөрт “Санаа зоволтгүй, Сайхнааг чинь эсэн мэнд хүргээд өгчихье” гэж хэлээд хамт алхдаг байлаа. Заримдаа гурван хөвгүүн гурвуулахнаа байгаа үед Төөгөө өөр охидын тухай ярих нь Суутад таалагддаггүй байв.

Суут Сайхнааг хүргэж өгөх болгондоо ярьж өгөх гэж онигоо цээжилж, бас өөрт нь бичсэн шүлгээ хүний шүлэг хэмээн уншиж өгдөг байлаа.

Даруухан төрхтэй тэр охин

Дандаа инээдэг нь таалагдаад байна

Булбарайхан царайг нь хараад

Бусдаас дотно танилцмаар байна

Хөөрхөн гараас нь атгаад

Хөөр баяртай алхмаар байна

Хөг аялгуу зохиогоод

Хүргэж түүнд нисгэмээр байна.

Түүнчлэн гитар дээр шинэ дуу сурсан, чи сонсоотхооч гэж худлаа уулзаад, зориуд тоглох гэж заалгасан хайрын аяаа чадан ядан тоглож үзүүлнэ.. Гэхдээ яг гоё хэсгийг нь тоглох гэж байхад гитарын утас тасарч хацрыг нь бага зэрэг зүсчихжээ. Нэг л ихэмсэг хөвгүүн байсан чинь, гитарын утсанд нүүрээ бага зэрэг эсгэчихээд “ээжээ” гэж орилоход нь Сайхнаа элгээ хөштөл инээв.

Нэгэн өдөр тэр хоёр сургуулийн өмнөх сандал дээр ярилцан суулаа.

Суут- Сайхнаа чи Төгөөтэй яагаад найзлах болсон юм бэ?

Сайхнаа- Яагаад заавал Төгөөтэй гэж, чамтай ч гэсэн найзлаж л байгаа биз дээ?

Суут- Өө, хоёр хүүхэдтэй зэрэг найзлаж болдог юм уу, чи чинь харин овоо муу гар уу, үгүй юу,

Сайхнаа- Хоёр байтугай хорин хүүхэдтэй ч найзлаж болно шүү дээ

Суут- Чи чинь харин ёстой алчихдаг охин уу, аан. Арай бүх найз нартаа хайртай гээд хэлчихэв дээ.

Сайхнаа- Би бүх найз нартаа “Та нарт хайртай” гээд л хэлчихдэг шүү дээ.

Суут- Өө, за за. Гарч өгч. Хайртай гэдэг үгийг чинь хамаагүй олон хүнд хэлдэггүй гээ биз дээ?

Сайхнаа- Чи бид нар ямар том хүмүүс юм уу, том хүмүүс л тэгдэг байх.

-Чи ч яахав тэгвэл хэнд ч хамаагүй хайртай гээд хэлчихдэг юм байна. Чамд олон хөвгүүд хайртай гэж хэлсэн үү? Хэ хэ

-Чи ямар сонин юм ярьдаг юм бэ. Надад харин Төөгөө л “би чамд хайртай” гэж яг том хүн шиг хэлсээн. Чи бас тэгэж хэлж болно шүү дээ. Хэ хэ

-Танай тэр Төөгөө чинь л тэгэж хэлдэг юм байгаа биз. Би өөр хүн шүү. хэ хэ хэ

/Энэ үед Төгөө өөр нэгэн охины цүнх үүрчихсэн хөтлөлцөн явж харагдана./

Суут- Хүүе, тэр Төгөө явж байна. Хэнтэй явж байгаа юм бэ. Хоёулаа очих уу?

Сайхнаа- Тэгье.

Тэр хоёрыг Төгөөгийн ард очиход тэрээр хамт яваа охиндоо “Би чамд хайртай, хоёулаа найз болъё” хэмээн хэлэхийг сонсоод Суут, Сайхнаа хоёр хэлээ гарган инээлдэж алхаагаа удаашруулан хоцров.

" Наранзулын домог" өгүүллэгийн номноос...

                                    хүсэл

Ундраа телевизээр гарах мэдээнд өөрийн эрхгүй татагдан ширээнээсээ бослоо. Тэгээд сонссон зүйлдээ баярлан догдолсон ч аав ээжээсээ нууж чадав. “Тиймээ, яг зөв. Хүслээр чимсэн мод. Хүсэл, хүсэл…Энд л хүслээ бичье” гэж дотроо бодоход үнэхээр хүсэл нь биелэх юм шиг санагдана.

Баярын өмнөх өдөр аав ээж хоёр нь хүнсээ цуглуулахаар явав. Ундраа гэрээ цэвэрлэн үлдэхдээ хурдхан л хүслээ аваачиж модонд өлгөхсөн гэж яарна. Бодсон бүхнээ амжуулахын тулд гэрээ гялс цэвэрлэж дуусаад, хамгийн их нандигнадаг захианы цаасаа гарган ширээндээ суулаа. Хэсэг бодов…Олон хүсэл бичих үү? Нэгийг л бичих үү? Үнэндээ түүний толгойд ганц л хүсэл эргэлдэх ч өвлийн өвөө уншина гэж бодохоор ичгэвтэр санагдана. Олон хүсэл дунд биччихвэл анзаарагдахгүй байх гэж арга олсон ч бас олон болохоор “яасан шуналтай охин бэ” гээд өвөө бүр уурлачихвал яана гэж бодлоо. Тэгээд хамгийн гоё гардаг балаа авч, хичээнгүйлэн бичив.

Манай байрны Хосоог надад сайн болгож өгөөч! Зүгээр л намайг жаахан ч гэсэн тоодог болоход л болноо. Өвлийн өвөө, би танд хайртай шүү!

Хүсэл бичсэн цаасаа эвтэйхэн хуйлаад бэлэг боодог уяагаар уяв. Нугалчихвий гэхдээ гадуур хувцасныхаа халаасанд нямбайлан хийлээ. Гэрээс нь талбай хүрэх унаа байдаггүй болохоор аав ээж хоёрыгоо ирэхээс өмнө амжих гэж Ундраа талбай руу хамаг хурдаараа гүйв. Гадаа хүйтэн гэж жигтэйхэн. Гэсэн ч удахгүй биелэх мөрөөдлөө бодохоор бүх юм дэндүү гоё санагдана. Хүслийн мод руу шувуу мэт хөөрөн дүүлж, баяртай нь аргагүй гүйхдээ “Ингээд улайчихсан гүйж яваад Хосоотой таарчихвал яанаа” гэж үе үе санаа зовно.

Нэг мэдэхнээ талбайн төвд байрлах томоос том гацуурын дэргэд ирсэн байлаа. Гэвч модыг тойруулаад хашаа барьчихаж… Хүмүүс эх захгүй хөлхөлдөн, хүслийн модыг тойрон сонирхож, зургаа авахуулана. Хүршгүй хол тэр мод руу, хүмүүсийн нүдэнд ив илхэн байхад цаасаа шидэлтэй ч биш…Мөрөөдсөн бүхэн нь аль хэдийн тэнгэрт замхран одоход “Ямар хүүхдүүд нь амжаад хүслээ өгсөн юм болдоо” гэж өөртөө гоморхох сэтгэл төрлөө. Агаарын бохирдол, утаа хог гээд дандаа том том хүсэл бичсэн хүүхдүүдийн зурвасыг холоос харж уншаад, “тэгээд ч миний хүслийг уншсан бол шоолох байждээ” хэмээн бодов. Цаг нилээн өнгөрчээ. Аав ээж хоёроосоо өмнө очихгүй бол болохгүй. Ундраа хүсэл бичсэн цаасаа модонд хамгийн ойрхон хогийн саванд хийгээд “Ялгаа юу байхавдээ! Хүслийн модонд ойрхон л байгаа юм чинь” хэмээн бодсоор гэрийн зүг алхлаа.

 "Наранзулын домог" өгүүллэгийн номноос,,,

Өглөөний ургах нартай уралдан, унтах нойрноос сэрээдэг –Сүү аваарай гэх дууг сонсоогүй хүн байвал үлгэр болох байх. Гэхдээ манай нутагт их өөр заншилтай. Манай нутаг гэдэг нь миний амьдардаг байр, түүнийг тойроод байдаг хэд хэдэн байрыг хэлж байгаа хэрэг л дээ. Хаа газар –Сүү аваарай гэж орилдог байтал харин манай энд үргэлж л –Сүү авъя аа хэмээн хашгирч байдаг нь сонин.

Өглөө бүр Цэндээ эгч хүн тээврийн жижиг цоохор тэргээр хүргүүлж ирээд сүүтэй савнуудаа гаргаж зогсоол дээрээ өрдөг. Тэгээд савныхаа гадна талыг нь арччихаад, даавуун уутнаас шанагаа гаргаж хамгийн өндөр цэнхэр саван дээрээ доош нь харуулан тавьдаг юм. Харин удалгүй хаашаа ч юм ороод алга болчихно. Цонхон дээрээ харуулдаж байгаад гарж ирмэгц нь л бууж очихгүй бол сүүгээ авч орох гэсээр байтал цай ширгээд дуусах юм болно. Цэндээ эгч өмнө нь энд амьдарч байсан юм гэнэ лээ. Тиймдээ ч яг л гэртээ байгаа юм шиг санаа амар байдаг байх л даа. Хүмүүс гараад эхэндээ хүлээнэ. Дараа нь амандаа үглэж эхлэнэ. Тэгээд тэсэхээ байхаараа -Сүү авъя аа гэж орилно. Хэд хэлэхэд Цэндээ эгч хаанаас ч юм үсрээд л гараад ирнэ. Тэгээд сүүгээ өгөөд мөнгөө авмагцаа бас л нэг тийшээ гүйгээд алга болчихдог юм.

Надад энэ бүхнийг цонхоороо харж суух тун хөгжилтэй санаддаг ч өвөл болохоор заримдаа өөрөө ч инээх мантай л болно. “Даараад байхад алга болчихлоо” гээд гомдол тавина. Гэхдээ эгч засрахгүй л дээ. Сүүлдээ эндхийхэн бүгд мэддэг болсон учраас гарч ирмэгцээ л –Сүү авья аа гэж дуудах нь заншил болсон хэрэг.

Саяхан намайг цонхон дээрээ зогсож байтал нэг ахимаг насны ах сүү авахаар ирэв. Энэ хавийнх биш бололтой, эсвэл саяхан нүүж ирсэн байх.. Тэр хүн нилээд хүлээж зогссоноо уурлаж, өөрөө савнаас нь сүү хийж аваад мөнгөө шанаганд даруулж үлдээлээ. Араас нь ирж таарсан хүмүүс ч бас дуурайж, дур мэдэн сүү хийж аваад явав. Аминдаа л мөнгөө үлдээхгүй бол ховлох санаатай царай бүрийг цээжлэн харж авлаа. Ямар ч байсан мөнгөө тавьсан бололтой.

-Хичээлдээ яваач ээ! Одоо үеийн сургууль ийм их замбараагүй болчихоо юу?, Эсвэл чи гадуур тэнэх гээд надад худлаа хэлээд байдаг юм уу? Есөн цагт явна гэчихээд, аль хэдийн ес байтугай арван цаг нь өнгөрчихөөд байхад гарахгүй суугаад л байх юм. Бидний үед чинь… хэмээн эмээгийн хашир үгнүүд цуварч эхлэхэд би сая сургуульд явах ёстойгоо санав. “Эмээ баяртай” гээд гарахдаа л “сүү дураараа авагчдыг мөрдөх” тагнуулын ажиллагаагаа мартаж орхилоо.

Амралтын өдөр эхлэлээ. Би ч ойрд унтаагүйгээрээ нам унтая гэж бодоод өөрөө зүүдээ зохион, унтах бодохын хооронд хэвтэж байтал “Сүү аваарай” хэмээн хэд хэдэн удаа дуудах сонсогдлоо. Би чинь арай зүүдлээгүй байгаа гэж бодоод дахиж хэлэхийг нь хүлээвэл Цэндээ эгчийн цангинатал инээдэг хоолой яг мөн. Би босч хувцсаа өмсөөд, бедоноо шүүрэн гүйн гарлаа. Тэгээд Цэндээ эгчийг цаашлуулах санаатай: -Юу вэ? Та хэзээнээс ирснээ мэдэгддэг болоов? Та чинь ийм сайхан цуурайтсан хоолойтой байсан гэж үү? хэмээн сонгодог жүжигт тоглож байгаа хүн шиг л дуугаа өөрчлөн маяглаж асуув. Эгч тас тас хөхөрснөө: -Эгч нь харин бүр хаширчихаад…Эртээдээс хойш хэд хэдэн ч удаа хүмүүс сүү хийж аваад явчихаж. Шанаган доор дутуу хэдэн төгрөг шидчихээд, зарим нь бүр зуун төгрөг үлдээсэн байна лээ. Одоо тэгэж ярихгүй ээ. Өрөнд ороод дуусахаасаа өмнө өөрөө зогссон нь дээр юм байна хэмээн хэллээ.

Гэнэт “Нээрээ тийм шүү дээ” гэж санасан ч эртээд цонхоор харснаа хэлэхгүй өнгөрлөө. Тэр хүмүүс дутуу л мөнгө тавьсан юм байхдаа хэмээн бодсоор орц руугаа орж явахдаа нэг зүйлийг санав. Нээрээ би саяхан байрныхаа урдаас энд тэнд тарчихсан бараг мянгаад төгрөг олсон юм байна. Одоо бодоход тавьсан мөнгө нь хийсчихсэн байж л дээ. Гэнэт ганцаараа баахан инээв. Магадгүй мөнгө нь бүрэн байсан бол “Өөртөө үйлчлэх сүүний үйлчилгээ” бий болгочихоод Цэндээ эгч гуай өдөржин алга болчихож мэдэх байсан юм. Ер нь их зөв юм болжээ гэж дүгнэлээ. Энэ өдрөөс хойш Цэндээ эгч сүүнээсээ холдохоо байж, манай нутгийн сонин заншил арай өөрөөр үргэлжлэх болсон юм даа.

        Нэг ийм юм болсон юм гэнэ лээ. Хүргэн ах наашаа ажлаар ирэх гээд нисэх буудал дээр ирж л дээ. Хөөрхий минь өвлийн хүйтэнд ажлаа хийж гадаа зогсож байгаад гараа тулгачихсан чинь шөрмөс нь тасарчихсан тул фаак юу хуруу нь томоос том боолттой хилээр давахгүй юу. Тэгтэл Монголын хилээр ороход нь шалгагч эмэгтэй гар руу нь нээх муухай харснаа:

            - За алив яв ,яв. Гараа яачихсан юм энээ тэрээ гээд их л ууртай ширвалзжээнэ гэнэ. Ах ч хөөрхий нэг л гэм хийчихсэн амьтан шиг хурдхан гараад явж. Цаашаа Солонгосын гааль руу ортол бичиг баримтыг нь үзсэнээ гарыг нь бас жаахан харж байгаад:

         - Энэ гипсдчихсэн байгаа юм уу тэ? этр гэсэн юм асуугаад хальт төхөөрөмжөөрөө тойруулж шалгаад оруулж гэнэ ээ...  Тэгээд наашаагаа Япон улсын хилээр ороод ирвэлхүмүүс нь инээмсэглэн угтаж аваад ахын бичиг баримт, ачааг нь шалгахаасаа урьдаар  шууд гарыг нь анзаарч хараад:

  - Сайн явж байна уу? Таны гар зүгээр үү?  Гайгүй биз? хэмээн санаа тавингуут манай ах ч уйлангаа алдсан юм байх.

     Эндээс явсан хүмүүс ч хэлдэг л юм. Онгоцон доторх үйлчилгээ хил хил даваад явахаар өөрчлөгдөөд эхэлдэг юмаа гэж.. Энгийн л нэг жишээ.. Энүүгээр л бид нарын ямар хөгжилтэй, ямар хүмүүжилтэй нь харагдаад байгаа юм даа хөөрхий.. Энд нээрээ жаахан онцгүй сэтгэл санаа тавгүй явж байсан ч хаа хамаагүй нэг үйлчилгээний газар яваад ороход стрессээ мартана дөө.. Хүнийг тийм болтол аз жаргал бэлэглэж үйлчилж чадаж байна аа гэдэг бас л мундаг сурган хүмүүжүүлэх ухаан шүү. Би л лав өөрийн гэсэн хувийн юм байгуулвал ажилчидаа нарийн шалгаж, сургаж үйлчилгээ хийнээ этр гээд л мөрөөддөг юм.  кк

Манайхан өнөөх хүнд суртал гэгч муухай зангаа үнэн сэтгэлээсээ хандах өөриймсөг байдлаар солиодохвол хол явна л даа. Даанч нэг л харагдахгүй юм дөө...